Әупілдек

Қайранмын албырт қиял сол күнге мен,
Қияқтай тұлымшағы желкілдеген.
Мені алар «құбыжықтай» қорқушы едім,
Дауыстан таң атқанша әупілдеген.
Кешкі күн көкжиекке зорға батқан,
Ақсудың толқынына зер жалатқан.
Дауысы әупілдектің талып қана,
Естіліп тұратұғын жарқабақтан.
Ол қай құс, көрінбейтін кісіге анық,
Кеш түссе қызғаныштан іші жанып.
Бойына жатқандай ма, сіңіре алмай,
Ақсудың толқындарын ішіп алып.
Қайранмын сол жылдарға бала күнім,
Өз ойым өз тыншымды алатұғын.
«Әуіп», – деп биік жарды орынынан,
Аударып тастайтындай болатұғын.
Бір сәлем туған жерге жолдау үшін,
Көп болды мұңды сырға толғалы ішім.
Қайталап жарқабаққа соғатындай,
Бұл көңіл әупілдектің сол дауысын...