Күш пен бағыт

«Көтере алар ма екенсің»
деп шіреніп, салмақ тұр.
«Тәлтіректеп құласаң...»
деп сығалап зардап тұр.
«Арзан ба екен құның» деп,
Құнығады жалдап бір
Түлкі заман құлпырып,
Түгі жылтыр алдап тұр.
Күш, тегінде, кімде жоқ
Танымайтын атасын...
Қайда бұрсаң арнасын
Соның дәмін татасың.
Аңдап баспай қадамды
Кету де оңай шатасып.
Қаңғалақтап қаңбақтай
Желмен жүрген адасып...
Опырылма, тамырдан,
Нәр алатын кіндігің!
Шаңырақтан сақтасын,
Түрілмейтін түндігі!..