Жылымық – Шәмшия Жұбатова

Күн дегенің күн де емес, жылтыраған бір шырақ,
Бауырымен жорғалап, әрең жетті күншуақ.
Тасасында таулардың созылып бір жатты да,
Көлеңкелер етегі жиылмады бір шұбап.
Аспан жақтан ашылды түпсіз терең түндік те,
Тал төсінен бүршіктер көзін ашты тірлікке.
Әрбір бүршік талдағы шабытпенен жазылған
Көктем жайлы өлеңге қойылатын бір нүкте.
Күн астында дел-сал боп мамыражай ерініп,
Маужыраған кең дала жатыр маңғаз керіліп.
Дүбірлетіп қыр төсін, оятайын алқапты,
Жібек жіптен есілген тізгініңді бер, үміт.
Асыл мұңның өркені,
Армандардың көркемі,
Жылымық күн әдемі бір жып жылы ертегі.
Әуенімен әуезді тал бойыңды еріткен,
Аралап жүр ертегі біздің сұлу өлкені.
Жанарымда жанады жұлдыз болып мың үміт,
Жанардағы жұлдыздар, кете көрме жұмылып.
Тұла бойы мың құрсау өңі салқын өмірдің
Жылы демі біртіндеп келе жатыр білініп.
Жалғыз қалдым тағы да, жалғыздығым ұлы мұң,
Жабығудың өремін тал-тал қылып бұрымын.
Жер бетінде жабырқап, жылымықты кешемін,
Ту сыртымда бір ызғар, бауырымда жылы күн.