Тебінгісін тер басқан

Тебінгісін тер басқан,
Бұқадай мойынын алты қарыс шел басқан,
Жолбарыстай шұбардың
Ақ таңға белін талдырып,
Төскейдегі ордалы жылан тобының,
Іргесінде алаң ұйқысын қандырып.
Ақ шатырдан айбалтасын ала ұшқан
Ата жауының тілерсегін қидырып,
Айдарын кесіп,
Ай тұмсық көн етігін сүйдіріп.
Әлпештеген ай жүзді һәм күн көзді
Арушасын олжалап,
Қас жүректі қалмақтың басын дорбалап.
Арқар мүйізді ала садақ асынып,
Жаудан алған мың жылқысын күн
түбіне жасырып.
Айғыр мініп ажыр-ажыр белдерден,
Бұланай таудың барысын ала мысықтай өңгерген.
Бұлдыр да бұлдыр күн өтті-ау,
Күн өтті-ау біздің ерлерден.
Бетегелі сары арқаның белінде,
Бейбарыс кеткен берекенің жерінде.
Қызтеке туды, қыран деп күткен құрсақтан,
Жылан боп туды...
(Жатырына кілең құл шапқан!)
Отызында орда емес, қора маңынан ұзамай,
Қырығында қырда мас боп жүр ағай...
Кеше тіпті, Папа алдында құлдай сүмеңдеп,
Қымызым түгілі, қызымды қойыныңа тігем-деп.
Сорлы қазақтың намысын нандай илеген,
Абайдың тілін қырасау темірмен түйреген.
Тұз артқан құнан өгіздің басын ұстауға жарамас,
Сұлбасында сансыз жұрттың реңі аралас.
Ауызына иман кірмеген алпыс жеті жасында,
Қимасын Хиюаға сатқан қарттың асында
Телпектер айтты төрелік...
Жын төгілген күлтөбенің басында…

09. 02. 2009ж.