Шәмші рухына – Ханбибі Есенқарақызы

Қыз болып, қылымсынып танысқам жоқ,
Жігіт боп стақан да қағысқам жоқ.
Сенімен жақын едім, біліс ем деп,
Атағың шыққан кезде жабысқам жоқ!

«Туғаннан қам сүт емдік, піскен емес,
Күнәміз таудан үлкен, кішкене емес.
Тағы да сонша күнә қосса-дағы,
Тәңірім кешем десе , ештеңе емес!»

Дегенсің «күнә» аты басқа кезде,
Бүгінде жүрек – түтін, ақша – көзде!
Сен айтқан ұят – бұл күн – жарнама боп,
Көзіңді ұялтады баспасөзде!

Кімге айтам, жүректегі базынамды,
Өмірдің көбі кетіп, азы қалды.
Бірінің ел есінде қалғаны жоқ,
Жалдап пен маскүнемдер қажы барды!

Балықтай ауа жетпей қайраңдағы –
Қай талант тірісінде жайраңдады?!
Күнәсіз әулием – деп, табынайын,
Өнердің өлмейтұғын Пайғамбары!