Үй

(аударма)

Ақ ордам үйім менің
Бөренемен мықындалған.
Сыятындай ішіне бүкіл далам,
әшекейсіз, өрнексіз ағаш үй-ді,
Тиіп кетсең едені сықырлаған.
Бірақ одан еңсесі аласармай,
онысынан ешқашан ұтылмаған.
Алтын үйден не пайда өңгедегі,
аттатпайтын ешқашан төрге мені.
Мені үйреткен өмірдің дауылына
жел аңқыған сол үйдің бөлмелері.
Балғын жырым сол үйден қанаттанып
асуларға талпынып өрмеледі.
Дәл сол үйде ата-анам
отыратын ортаға ап бесігімді,
әнге қосып аялап есімімді.
Көп болатын қонақтар. Аяулы ана,
мазалаған сондағы кеш үнімді?!
Сонда кезім болса ғой ес білетін,
ат дүбірі, дүрсілдер естілетін,
мылтық үні сарт та сұрт, жүгірістер...
кіріп, шығып адамдар кеш жүретін.
Абалайтын күшік ит дымы қалмай,
біздің үйдің сыртында ұры бардай.
Паровозбен кететін алыстарға
қайран әкем түндерде тыным алмай.
Паровоздың дүрсілін сүйетінмін,
келеді әкем - киімі күйе күлгін.
Кетерінде оралып аяғына
алып кет деп мені де жиі өтіндім.
Жұмысшылар келетін жиі бізге,
күлкі, әңгіме толатын үйімізге.
Бөлмеміздің тарлығы, салқындығы,
білінбейтін жүпыны күйіміз де.
Көрген олар өмірдің сан ызғарын,
азап қайғы көзден жас ағызғанын.
Мен солардан түсіндім әр адамда
ел алдында өтейтін парыз барын.
Ерте есейіп ұқтым мен өмір заңын,
мен сондықтан оларға қарыздармын.

ПАБЛО НЕРУДА