Жыл жаңарды, көңілім, жаңар менің – Фариза Оңғарсынова

Жыл жаңарды, көңілім, жаңар менің,
тарылғандай айналам, алар демім.
Қыстығумен күй кештім қаншама күн,
осы ма еді қыспаққа салар жерің?
Көңілімді құрсаулап қатпар мұңдар,
өлеңімде шаттық аз – жатқан бір зар.
Қайран жігер, қайдасың, тілеулес ең,
тұншықтырған кеудемді батпан зілді ал!
Жарасым жоқ, жалғанның сәні кемдей,
Анау аспан, Күн мен Ай – бәрі жердей.
Көзі біткен құдықтай, қалды жұртта
сезіміме санамның әлі келмей.
Сағынышым үстеді үміт келмей,
жылу жоқтай мұздарды жібіткендей.
Сыңар езу сезімге мінгесіп ап,
кетті ақыры көңілім ырық бермей.
Құрсау мұңға көңілім қамалғалы,
жүйкемді де талдады, тарамдады.
Өзімді өзім ұға алмай, қалжырадым –
жұмбақтардан тұра ма адам жаны?
Жаным қаусап, себепсіз күрсініппін,
не жетпейді – төбемде тұр шығып күн.
Мен бе барометрі Планетаның
әлде тынысымын ба тіршіліктің?
1985