Шытырман түс

Жайылымға, егінге жарамастай,
Малшы, диқан өлең қып қарамастай,
Тақыр, тастақ, шым батпақ, сорлы танап
Жатқаны рас ұлы іске араласпай.
Өткен сайын солардың тұстарынан
Келгендей-ақ бөтен бір тысқарыдан,
Байғұстарды сөгеміз пайдасыз деп
Содан маған шытырман түс дарыған.
Түсімде мен ылғи сол бос танаптан,
Қасіретке көзінен жас тонатқан,
Мың заманғы жұрттардың көшін көрем,
Құстар көрем, оқ тиген қос қанаттан.
Шаһар көрем, өртеніп құлап жатқан,
Шырқырайды дыбыстар құлақ жақтан,
Туған жерге тұқымын қалдырмастай
Безіп кетіп барады құлан қақтан.
Қала, дала, шытырман жан-жануар,
Арылмаған дау-шары, жанжалы бар.
Байғұстардың мекенін мүсіркемей
Сөккен адам шындықты жалған ұғар.
«Жалған ұғар!..» деген бір өктем үннен
Оянғаннан шошындым от демімнен. —
Keшip!.. — деген жалғыз сөз неше дүркін
Сыбыр қағып жаныма жетті ерінен.