Ішкі монолог

Тұлпар-тұлпар қашанғы даласында,
Еш көнерген сыр да жоқ дәл осында.
Дала, тұлпар өзгерсе адамдарша,
Сол жалған деп таласа аласың ба?!.
Жоқ, таласпақ жөн емес ақылдыға,
Қоспа оларды жұпыны, ақырғыға;
Кеңістік пен жүйткіген жүйрік тірлік
Өлсе, оқып жарытпас ақын дұға...
Тұрса олардың бipi арып, бipi қурап,
Сен солардан сөнер ең бұрынырақ...
Тың өлкеден ақын мен күн көзінің
Epiп жатқан жыры — жыр,
нұры — нұр-ақ.
Mәyeci мол бақ село, гүл қалалы,
Даңқы кеткен әлемге бұл даланы
Кеңейттік біз мың мәрте,
Сол кеңісте,
Жылда шауып жүйріктер жүлде алады.
Құт дарытып iзінe қадамдары,
Жарқырайды жұлдызды адамдары.
Бұлт бұлардың көктегі қызметшісі,
Шырқап бұлар шығып жүр одан да әрі.
Жасаңғырап даланың жаны ұзаққа,
Сарқын басса сағым да, аңызақ та,
Ойлайықшы, осында түз бен тұлпар
Бізбен бipгe жетілген заңы жоқ па?!
Мұң даладан жаратып тың даланы,
Ақыл-ой, тер, қанмен де тым бағалы.
Батпадық де, — бұл шаққа,
болашаққа,
Болашақта сондай сөз тыңдалады.
Шындық, cөзi бағалы бүгінге де,
Қысыр философияға жүгінбе де,
Арқаланып тарта бер ақиқатты —
Осы менің ең қымбат жүгімде де!
Мұрат сыры өзіңде, міне, халық,
Тың тойына жиналды.
Мұны ұғалық:
Ел-жұрт түгел кернейді кең мекенді,
Тұлпарына заманның мініп алып!

---