Хакім Хамит Құтқожин хақында

Мен Хамиттан зиялы кісіктің
Ақ, көк, қызыл, сарғыш та түсін ұқтым.
Жаңбырдан соң көркейтіп көкжиекті
Кемпірқосақ осы деп түсініппін.
Сөйтсем, шөлге ciңipeтiн iciн бекем
Жасыны мен жаңбыры iшiндe екен.
Қыз мінезді қыран жоқ деп бiлyшi ем,
Tүciнiгiм бәлкім сол үшін де кем...
Teктi, терең Құткожин кеудесінде
Кек тұтанбай, от кешіп келгесін де,
Жат-жақынға ғибратын үлестірді, —
Жарақаттан тәубесін кем десін бе?!
Жаны шуақ жар сүйді ececiнe,
Ұрпақ уыз бал құйды кececiнe.
Осылай өткен өмipгe бұл фәнидің
Ертеңі не, кешіккен кешесі не?!
Нар мінездi парасат epгe cepiк,
Тежей білген ол өзін елге ceнiп.
Хамит хакім сөйтпесе, аруағының,
Аясына біз мұнша енбес едік.
Жә, сергілік, ақ нұрға жарытты күн
Сағыныштың жаңғағын жарып бүгін.
Шырқап бізгe мақшардан махаббатын,
Жаның жүргей жанатта, жарықтығым!