Шетелдік ақынға сыр – Шөмішбай Сариев

Батыстан іздеп ажалын атаң тартты майданға,
Шығыстан іздеп тажалын әкең өлсе Сайгонда,
Сайгонда, бәлкім, Тайванда.
Ал енді сенің өзіңнің
Өлуің керек қай маңда?
Жауабын, бәлкім, іздедің, жанарың сұрақ сенің
де,
Болып па ең, достым, сен менің космодром
болған жерімде?
Космонавт қонған елімде,
Батыс пен Шығыс барса да,
Бармаған бабам өлімге.
Аяулы менің әкем де соғыстан, дүлей бораннан,
Сүйегі қалмай жат елде, жаралы болып оралған.
Үмітін жалғап жоғалған.
Ол үшін енді өмірде
Өз жерінде өлсе, жоқ арман.
Еліммен қатқан бұғанам, күйінсін, жауым
сүйінсін,
Өмірден енші – сыбағам, ерте ме, кеш пе
қиылсын.
Туған жер, сонда бір уыс
Топырағың маған бұйырсын!