Романс – Михаил Лермонтов

Сұм жалғанға наразы жан,
Сұмдық жала жанға батып,
Кетті аттанып ыза буған,
Сәнді Римге өзі ұнатып.
"Ұмытам ба, о достарым,
О, шарабы солтүстіктің?
Ұмытам ба жарасқанын
Серуенін татулықтың?
Ұмытам ба, құйын қарын,
Сұлуларын, от жанарын,
Балалайка дыңылдарын, —
Ел ішінің сауықтарын.
Жаным-тәнім! Алыс қалдың,
Қайран елі мұңды зардың,
Қалай ғана ұмытамын,
Қаңқу сөзін залымдардың?
Жоқ! Зүбәржат мирт астында,
Гельвецийдің жартасында,
Жүрсем-дағы дулы Римде
Ұмытпаспын қайбірін де!"
Күймесінде сол бауырың,
Қымтанып ап мұңайды енді,
Сыңғыр-сыңғыр қоңыраудың
Үні үзіліп ұзай берді.