Шумақтар – Михаил Лермонтов

Зерігіп елде жүдедім,
Кетейін қанды қырғынға,
Өзің деп соққан жүрегім
Жоғалар ма екен құрдымға.
Сүйем деп мені әурелеп,
Еске алма есер жалынды;
Қан керек маған, қан керек,
Сөндірсін күйген жанымды.
Мерт болып жатсам майданда,
Күңіренер дейсің кім оған,
Өмірім адыра қалғанға
Қинала қоймас бір адам.
Жас арман өтер баянсыз,
Қарамас тағдыр ырқыма,
Қайғысыз, өсек-аяңсыз
Кетермін қайран ұйқыға.
Сондай бір бей-жай шағымда
Көріне берсең түсімде,
Жаңарып бейнең жадымда
Дерт бола берсе ішімде.
Жан тыныш сонау алыста,
Жататын жайлы бар адам,
Жаныма жастай жабысқан
Жазылмай қойсам жарадан.
Жасаурап көзі бір кезде
Мәз болып саған қарайтын,
Көз түрткі болып елге өзге,
Күлкіңді бақыт санайтын.
Мен сорлың мына қорықпай
Қайғыдан, жұрттан, елім деп,
Аттанар кезде жорыққа
Бір қара маған күлімдеп.