Өсиет – Михаил Лермонтов

Өзіңмен жеке, бауырым,
Келеді біраз кеңескім;
Ойынша мына қауымның
Көп жасай алар емеспін!
Отырсың елге кеткелі,
Сұраса біреу... Жоқ, мені
Сұрайды дейсің қай адам,
Пенде жоқ мені аяған.
Сұраса егер бірақ та
Кім болса, мейлі, о болсын,
Кеудеге тиген бір оқтан
Тіл тартпай кетті, дегейсің.
Жаза алмай емші пәтшағар,
Отанын ойлап өлді де,
Қиды де жанын патшаға,
Сәлемін жолдап сөнді де.
Тірі ме, жоқ па ата-анам,
Білмеймін көптен оларды.
Қалады-ау қаусап қападан,
Естісе жаман хабарды.
Біреуі егер болса аман,
Дегейсің хатқа ол шабан,
Көп ойлап оны торықпа,
Кетті, де балаң жорыққа.
Көрші әйел болса - бір басқа..
Ойласам, ойбай, көп болды!..
Ол мені сұрап тұрмас та,
Айта бер бірақ өткенді,
Бүгесің одан сен несін,
Аяма қуыс кеудесін.
Байғұсың біраз жыласын..,
Әй, одан несі құрасын!