Теңіз ханшасы – Михаил Лермонтов

Теңізде ат шомылтқан бір ханзада
Естіді үн: "Ей, ханзада! Маған қара!"
Ат осқырып, құлағын шүйіреді,
Тулай жүзіп ілгері шүйіледі.
Естілді ханзадаға: "Хан қызымын,
Көрсеңші хан қызының түн қызығын?"
Міне енді сопаң етті қолы судан,
Шап берді жібек жүген шылбырынан.
Махаббат көкшіл көзде тұтады өрттей, -
Мойнында су тамшылап меруерттей.
«Қандай жақсы» — ой келіп хан ұлына
Шап берді жас ханшаның бұрымына.
Босатпай қатты ұстайды қарулы қол:
Жылайды, жалынады, жұлқынады ол.
Жас батыр жағалауға шығарды алып,..
Шақырды жолдастарын айқай салып.
"Ей, достар! Өрен достар, бері келіңдер!
Олжаның бұлқынысын тез көріңдер...
Таңырқап тұруларың ол қай тұру?
Ешқашан көрмеп пе еңдер мұндай сұлу?"
Артына жалт қарады жас ханзада:
Шаттығы ғайып болды. Бұл не жаза?
Көрді оны: алтын құмда жатыр сұлық –
Теңіздің кереметі алтын құйрық.
Құйрығы жамылыпты алтын қабық,
Иіріліп дірілдейді, қалшыл қағып.
Ағады маңдайынан азап көбік,
Көздерін жауып сапты өлім жеңіп.
Сұрықсыз қолдарымен қармап құмды,
Күбірлеп кінәлайды әлдекімді.
Ханзада ойға шомып кетеді аулақ,
Теңіздің жас ханшасын есіне аулап.