Күлдіреуіш – Сайын Назарбекұлы

Қасиетті қазақтың шаңырағы,
Сан сырыңды, құпия, таныр әлі.
Талай ғасыр сарқылмай сені жырлап,
Саз сыйлайды қазақтың қоңыр әні.
Шаңырақсыз кісі ме қазақ деген,
Өз күпіңмен әрқашан азат денең.
Баба жолы — даңғылың, адаспасаң
Бақ таймайды басыңнан — қазақ, сенен.
Тіреу барда көтермес ауыр бар ма,
Бірлік барда жеңілмес жауың бар ма
Күлдіреуіш, бақанның арқасында
Шаңырағың қозғалмас дауылдарда.
Мені түсін бас алып тура қашпай,
Осы сезім нәрсіз бе сораң астай?
Бақандарды белдеуге қыстырады,
Барлық құны қоқайған қорағаштай.
Күлдіреуіш, шаңырақ құралдары,
Аттары жоқ, аты да сұралмады.
Онсыз апан аузындай шаңырақтың
Дүние боп қиын-ау тұра алмағы.
Аты барлар "мен", "мен" деп шіренеді,
Күлдіреуіш түндіктің тірегі еді.
Шаңырақты көтерсе шаңырақ қып,
Бақан да тек өзіне тіреледі.

21.06.1992.