Жайлауда – Сайын Назарбекұлы

"Төре жайлау", қауыштым мен сенімен,
Сұлулықтың, апырмай, сен шегі ме ең!?
"Мүсілім сай" бастауы - қарт әженің,
Иіп кеткен ұлына емшегі ме ең?
Мөлдірін-ай, балқайнар, суы мұздай,
Ой қосады ойыңа, шуы бұзбай.
Құрдас құйған бал қымыз, бабындағы,
Табиғаттың сап-сары уызындай.
Махаббатым ерекше жерге менің,
Оймен көрем көп жанның көрмегенін.
Толқи соққан жүректің дүрсілін-ай,
Қуат берген исі ме дермененің!?
Жанын ұқшы ұшпаққа шыққан жанның,
Мен құлымын өзімді ұққандардың.
Қас жауымын еңсесі езілгеннің,
Сезім көзін жұмып ап бұққандардың.
Шыңнан биік шырқаған шыршасын-ай!
Жотасын-ай, жатырған бұлт асырмай!
Сан күлкілі бұлағы — күй атасы,
Даурықпа емес, сес берер, құр тасырлай.
Сезім менен жан-тәнім гүлденесін,
(Жүргендер бар арқалап құр денесін).
Алаң етіп, ақымақ, ойды бұзды,
Анау айғыр білемдеп бірдеңесін.
Тез қанады жайлауда шөл дегенің
Тап-тазамын, мінім жоқ, емге менің.
Көк мұнар боп шалқиды сезім-теңіз,
Капитаны өзімдей жер-кеменің.