Махаббатқа естелік – Темірхан Медетбек

Әлi есiмде сол көктемнiң сол түнi
нөсер шуы,
найзағайлар жарқылы.
Көз алдымда сол түндi
сенiменен кезгенiм.
дегем сонда:
сенiң демiң –
өз демiм.
...Жап-жалаңаш бұтағына ағаштың
сөйлем болып жапырақпен жазылған
көктеп шығып жатты сенiң сөздерiң.
Бiлем, бiлем шыдай алмай тасып қан
сол сөйлемдi оқып жүр
бұтағынан ағаштың
көктем сайын ғашықтар.
Жарқ еткенi қос жанардың тесiлген,
дiр еткенi қос анардың төсiнде,
көк аспанның қақ айырылып күркiреп
қара жердiң толқығаны есiмде.
Әлi есiмде ұмытқам жоқ өз басым
сүйiскенде демiмiзбен бiр жұттық
нөсер суын,
қуаныштың көз жасын.
Мәңгi есiмде қалсын дедi-ау бұл көктем
екеумiзге қарап алып құрметпен –
найзағайын жарқылдатып әр тұстан
аспан бiздi асығыс
түсiрген-дi суретке.