Өлеңім

Өлеңім-ау!
Дүниенің түрі жаман!
Түптің-түбінде қалжырап
Сен де өлесің,
Мен де өлемін-ау!
Мен сенімен
Тоғызыншы класта кездесіп
“ Қабырғада сұр шеге
Ұстап тұр ғой киімді
Мен де сондай өмірге
Болсам деп ем тиімді .”
Деген едім .
Ол кезде мен
Көк жасық көбең едім .
Сол кездегі арманым
Әдіре қалды .
Тілек–үміттерімнің бәрі
Қоқыстай қобырап жанды .
Енді , міне ,
Заманның түріне қарап
Жаным қабарып тұр .
Қазір менің өлеңімнің –
Ұрыстан шыққан сарбаздай –
Тұла бойынан
Қып-қызыл
Қан ағып тұр!