Астана қысы – Темірхан Медетбек

Түкірген түкірігің
Қара жерге
Мұз боп тұсетін,
Суықтан бетің
Асқабақтай боп
Домбығып ісетін,
Ашық қалған құлағың
Тоттанған қаңылтырдай
Қаудырлап үсетін
Мына суықтың
Сұрапылын-ай!
Ұйтқыған боранның
Бетіңді оңға бұрсаң
Оң жақтан,
Солға бұрсаң
Сол жақтан,
Бүкшисең —
Жердің астынан
Суырылып ұратынын-ай.
Айналаң түгел
Үйіріліп
Ұйтқып тұр —
Шайтан-бәлелердің
Жын салғанындай.
Апыр-ай,
Мына сукықтың
Дүние тірлікті
Темір торлардай
Құрсаулауын-ай.
Суықтан
Құмдай боп кеуіп қалған
Ақ қарды бассаң —
Аш адамның
Кепкен нан шайнағанындай
Қаршылдауын-ай.
Ағаш біткеннің
Тұла бойларына
Діріл кіріп
Қалшылдауын-ай.
Мына суңықтан
Есім адасты–-ау:
Етегі алау-далау
Боранға оранып
Жатқым келеді;
Бәрінен бұрын,
Желең киінген
Ескерткіштердің үстіне —
Біреуінен басқасына —
Тоңып қалды-ау деп
Тон апарып
Жапқым келеді.