Бұлт үрікті

Шуағы мол, күн отты,
Бітіп айы көктемнің,
Ойды, қырды түлетті,
Жаңбыр күтпес көктен кім?
Жон тобарсып, күн ысып,
Жаз шағырмақ, жол шаңдақ,
Шөп басы да бүрісіп,
Тамшы тосты тамсаурап...
Тарақталған топырақ,
Жон жыртылған теп-тегіс,
Ақ дән шашқан атырап,—
Аңсап ылғал жатты, егіс.
Десіп шалдар: биылғы
Болар екен жаз қалай?
Агроном да шүйілді
Жер қыртысын қазбалай.
Шопандар да қой жайып
Шоқтығына Үшқонар,
Шында қыран қомданып
Бұлт шақырды түсте бір.
Қомданды ма, сол құс та
Жууға әлде қанатын?
Көк бұлт ойнап алыста
Тына қалды дала тым...
Кенет, алыс: аспанда
Ақ бұлт киіп көк шапан,—
Тау өркешін басқанда,
Қой қайтарды топ шопан.
Болғыл тұман етегін
Самал серпе желдетіп,
Бұлт жаңбырдың жетерін
Сездірді бір селдетіп.
Күн күркіреп көгінде
Бұлт үрікті дүр етіп,
Сілкінді әне егін де
Жер бүйірі дір етіп.
Себелеп ала жөнелді,
Сорғалай кейде ақ жауын,
Жуына түсті жон енді,
Жарқырай түсті жан-жағым..
Шексіз егін етегі,
Қыр құлпыртты нарт гүлді!
Тың жердегі мекені
Қуана дихан қарт күлді.
Алшы киіп қалпағын,
Аша тұяқ қой баққан,
Шопанды шат байқадым
Жазда ән салған аулақтан.

1957