Талмас тұлпар

Мұз мұнара Алатаудың
Әппақ күміс басымда;
Алтын бұлт ұйықтап тұрды,
Маужырап жартасында.
Әрі ақ сақал, әрі ақ шаш,
Қариядай қар — әппақ.
Кеудесінде кәрі жартас
Жас бұлт тұр ойнақтап.
Таң сәрінен тауды оятты,
Ащы дауыс аңқылдап.
Өлік тау, тас жаңғырықты,
Тағы үн шықты шаңқылдап.
Зеңгір құзды жарып тұлпар,
Шықты шыңнан шұрқырап;
Көк ала толқын бұйрат жалы
Мың бұралып, бұрқырап!...
Көкшіл алмас, сауыт сауыр,
Кеудең шойын — от жалын;
Болат тұяқ долы дүлдүл
Тау жақпары уатқаның.
Ұйқтап жатқан тауды оятып,
Жетті арғымақ еліне.
Аң баспаған, құс ұшпаған
Қазақстан жеріне.
Жаңа астана — Алматыға
Берді сәлем иіліп.
Қуанышпен күтіп алды.
Еңбекші ел жиылып.

1929