Шымшық пен көгаршын

Тұзаққа түсті шымшық соры қайнап,
Шыға алмай талпынса да, көзі жайнап,
Бұлқынып уайымда жатқан жерде,
Кез болды жас көгаршын құдай айдап.
Торғайды қапастағы көрді кезі,
— Ақмақ бұның не?— деп айтқан сөзі
Тұзаққа білмедің бе түсеріңді,
Құдайым неге берді екі көзді.
Талтүсте қалай түстің бұл тұзаққа,
Ем болмас айтқан сөзің ақымаққа,
Түспеске адамзаттың айласына,
Берер ем уағданы нансаң мықты.
Аузына түскен сөзбен жатыр сөгіп,
Шымшық та қозғалмады жатты бұғып,
Мысқылдап алла ісіне күлемін деп,
Біріне өзі дағы қалды ілігіп.
He іс болса да тағдырдан
Мысқыл етіп адамды күлмеңіз,
Алланың ісі намағлұм,
Жауыздың тіліне ермеңіз.
Мазақтың түбі ғазапты,
Ғазапты болып жүрмеңіз.