Өлең, жыр, ақындар

Сезік

  • 16.09.2022
  • 0
  • 0
  • 471
Отыр едім мен бірде, жүрек – ояу, тіл – сұлық,
күле келді ол маған, қысық көзде күн сынып

– Жүдеулісің... немене, жүрсің бе әлде ауырып?
Күтінуге біздің де мұршамыз жоқ, бауырым.
Байқап жүрмін, кейінде қойғансың-ау өлеңді?
Есіміңді газеттен іздемейді ел енді.

Көңіл сөлін соратын Ой дегенің – бір сүлік! –

дейді-дағы, күледі, қысық көзде күн сынып.

Күлкісі – өтірік, әрине. Мен
де «күле» білемін.

Жатыр бірақ, ішімде көптен бері Жыр өліп.
Былай дейді ал анау:

– «Жыным» бар ед көп-көрім.

Байқап көрсек, бәрі де дерт екен-ау өтпелі...

Ойлай-ойлай, көп жұртқа беймағұлым сырды ұқтым:
Өлең деген, тәйірі, – көлеңкесі тірліктің...

Ал, тірліктің өзі жүр сиыр болып мөңіреп. Оған бар
ғой, Сөз емес, жем-шөп керек көбірек. Сен,
бауырым, бірақ та қала көрме өкпелеп, сиыр сүтті
болғанмен, емшекке де еп керек!..» –

Қарашы енді сабаздың қайдағыны тапқырын.
Есек етіп – осы енді – құлағыңды қақтыру. Мен
бірақ та көңілін қалдыруға олақпын, сиыр сауа
келгендей саусағына қараппын.

Өкінішті...
Ол кетті қысық көзде күн сынып.
Берген сәлемінен де беп-белгілі Тыңшылық.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Мұхит-мұңымның ұлулары

  • 0
  • 0

Төрт түлігі қоңданған күйістеніп
ел байлығын елеуге тиісті ері.
Арқарлар жоқ, тұяғын тұман жуған.
Бар қалғаны – шаңырақ-мүйіздері.

Толық

Өмір?

  • 0
  • 0

– Уақытқа, айтыңыз, құлмыз ба, аға? –
десе қайтем бүгінгі ұл-қыз маған?
Итшілеткен тірлік-ай, көршіңнен де
хал сұрауға мойныңды бұрғызбаған!

Толық

Сені ғашық дейді ғой?

  • 0
  • 0

– Сені ғашық дейді ғой?..
– Ол кім тағы?..
– Болды, болды, айта бер, тартынбағын...
– Бәлкім, сорым, білмеймін, бәлкім, бағым,

Толық

Қарап көріңіз