*** – Ақбота Бейбітбек

Бәрі де өте шықты түстей көрген,
Боларға,болмасқа да,
Өзімді күштей бергем.

Бір жанып,бір өшті де,
Жыраққа жоғалды үміт,
Ақымақпын,кеудеммен кек бүрлеген,
Басым ауған жағыма кеткім келген,
Таудан да биік екен табалдырық!

Түбіме сүйкімсіздің сөзі-ай жеткен,
Сығалап боз Ай көктен,
Түнімен жылағаным,
Білініп қалды тағы көзәйнектен.

Көлеңкеммен қыдырып жарық күнде,
Келеді ол талып бірге, жанып бірге.
Жанар көргім келеді, жүрек көргім,
Көрмеген тіршілікке налып мүлде.

Көбіне көрінсе де түн қараңғы,
Түн ғана еш жалықпай тыңдар әнді.
Ей, дүние сен қалай байқамайсың?
Айналшақтап жүргенін мұң балаңды.

Бірде көл, бірде шөлмін,
Уын ішіп алғанмын мың кеселдің.
Астында жүрген жалғыз мен емеспін,
Қолшатырсыз адасып жыр-нөсердің.

Шаш та сол өрілмеген,
Қас та сол терілмеген.
Қыз деген болса-дағы атым ізгі,
Оқып берер секілді хатымызды.
Әйтеуір ілік таппай сөйлесуге,
Жасқанады алдыма көп ұл менен!