Екінші хат – Ерхан Болатұлы

Дəке досым,
жүрсің бе мал-жан есен?!
Өткендегі пəтерден таңда көшем.
Жалдағаны құрысын жəутеңдеумен,
Зықым қайнап кетіп жүр аңдап есем...

Бірі жоқ қой қайдасың елең етпек,
Ақыл керек болып жүр сенен ептеп.
Сықиып ап іш жылап сырт күлесің,
Бəрі ойласын деуменен керемет деп...

Жүрмесін ғой білерсің жатым сынап,
Көрінуге тырысып батырсымақ.
Адам іші аласын аңғармайтын,
Ақымақпын бір жүрген ақынсымақ...

Бір кеңесің сырласым керек түсін,
Менен бұрын мұндайға сен ептісің.
Сенен соны өтінем ақылыңды айт,
Менен гөрі ақылды емеспісің?!

Ұлы арманы секілді ұлылықтың,
Сыналудан сынақтың сырын ұқтым.
Мазарына бардың ба ата-анамның?
Еске салу сəтін де ұмытыппын...

Оқыдың ба, Құранның сүресінен,
Пайғамбарым пендем деп күресіп ең.
Сауабынан тисін деп айта алдың ба?
«Фатиха» мен «Ықылас» - үлесінен..

Үй – семсе өтті жыл семер қанша,
Өтініші дегейсің ел аңғарса.
Дұға етіп тұрғайсың жол түскенде,
Келгенінше шамаңның келе алғанша...

Сағындым ғой қалғанда қара түн кеп,
Жанарымнан жас бұлап тамарың көп.
Себебінен сандалған қу тірліктің,
Бара алмай мен жүрмін барамын деп...