Өлең, жыр, ақындар

Адам қонақ өмірге

  • admin
  • 05.01.2024
  • 0
  • 0
  • 929
Адам қонақ, – деп айтады, – өмірге,
Өмір, онда қуаныш бер көңілге.
Қоштасуға асықпағын ертерек,
Ол қоштасу біздер үшін жеңіл ме?
Туған жердің тауы, тасы, өзені,
Жаутаңдайды, әлденені сезеді.
Мәңгілікке қоштасатын өзіңмен,
Бірте-бірте келер күннің кезегі.
Өтер дәурен бал-шырынын шайқаған,
Бізді жоқтап біреу мұңлы айтар ән.
Таң да атпас,
Күн де батпас ол жақта,
Біз өзіңе оралмаспыз қайтадан.
«Қонағыңды» жаман қарсы алдың ба?
Дәмің, тұзың қашаннан-ақ алдымда.
Ат та бердің, бақ та бердің, өмірім,
Сонда да мен кәусарыңа қандым ба?
Қанған жоқпын,
Дарқансың сен, шынында,
Алдымда тұр алтының да, пұлың да.
Менен аяп қалғаның жоқ, бірге жүр,
Қабаттасып күлкі, шаттық, мұңың да.
Өмір, өмір!
Сенен қымбат жоқ түгім,
Өзіңменен көтерілді шоқтығым.
Қонағыңа қысымшылық көрсетпе,
Көрсетпе өмір таршылығын, жоқтығын.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Кім де болсаң, қуанам болғаныңа

  • 0
  • 0

Кім де болсаң, қуанам болғаныңа,
Болғаныңа, тұғырға қонғаныңа.
Адам түгіл, ағаштың жапырағы,
Табан асты жатпасын жолда мына.

Толық

Айналдым, ата мекенім

  • 0
  • 0

Айналдым, ата мекенім,
Жыл құсы саған екенмін.
Қанатым талып жетемін,
Қия алмай қайта кетемін.

Толық

Жанып тұрған жалыннан жаралыппын

  • 0
  • 0

Жанып тұрған жалыннан жаралыппын,
Даналықтан жаныма нәр алыппын.
Батырлықтың бойымда белгісі бар,
Белгісі бар тағы да балалықтың.

Толық

Қарап көріңіз