Шақырусыз қонақ – Нұрбек Нұржанұлы

Сатып алған күніңнен бері саған ұқсаған
жиһаздар мен киім кешектеріңе толы
естеліктер сіңген жалдаған пәтеріңе еріксіз кіресің...
Бүгінді, түнді,
көше шамдарын,
күз ызғарын,
ып-ыстық һам мұздай – ойларыңды,
әріптестеріңнің әзілдерін,
сүйіктіңнің жылы сөздерін
жүрген жеріңдегі бүкіл баққалдар,
базарлар,
ағаштар,
терезелер мен
оқылған,
оқылмаған кітаптарыңды,
таныс, бөтен пенделерді,
шаһарыңды,
мемлекетіңді,
жер шарын,
пәни мен бақиды түгелін иығыңа тасып,
ұзақ сырғыта шешіп,
әзер дегенде ілгішке ілесің...
Сосын, терезеңнің пердесін ашып,
өзің сүйетін мезгілді тамашалайсың...
Тіленші теректердің қолында қалпақтай қарғалардың
жыламсырап жатқанын көресің де
төс қалтаңның тесігіне қолыңды сұғып
жаныңнан басқа жұбатар ештеңе жоғын сезесің,
Ол да сенікі емес-ті...
Сосын, шарасыз ғана шәйіңді демдеп,
асыңды әзірлеп, дастарханыңды жайып
ілгіштегі бүгінгі қонақтарыңды,
жиһаздар мен киім-кешектеріңді
бәлкім кешкі,
мүмкін таңғы асыңа шақырасың...
Дастархандастарыңнан шәйіңді ұрттаған болып
«мен жалғыз емеспін» дейсің, ойыңды жасырып...
осы сөзіңді олар да іштей қайталап тұрғанын
суыған шәйларын қайта-қайта үрлегендерінен сезесің...
Ал төрдегі жалғыздықтың «мен де жалғыз емеспін» -
деп, дауыстағанынан селк ете қаласың...