Гүл қойдым

Памирді көріп орындалды тосқаным,
Қарлы құздар сияқтанды от­жалын.
Шыңдардан да шындықты биік ұстаған
Рудакиге тағзым еттім, достарым.
Шақырған жоқ Панжруд ұл­қыздары
Не Памирдің көк тіреген құздары.
Шапқылаған тау өзені айтқандай,
Сілтеу салды Рудаки өткен із бары.
Асу бермес кешіп көр тау арасын,
Іздеп келдім адамзаттың данасын.
Оның жыры – ақиқаттың жалауы,
Оқыған жан ойға салар санасын.
Парсы жыры көтерілсе шашбауы,
Рудаки ғой рубаилардың бастауы.
Ақындықтың аталды «Адам Атасы»,
Оның жыры – зұлымдықтың хас жауы.
Дана өлді деген ойды шын жойдым,
Тәубе деймін, бастауындай бұл тойдың.
Тағзым етіп, барша қазақ атынан
Рудакидің зиратына гүл қойдым.

29.09.1983.
Панжруд-Пенджекент