Сол бір сәт...

Көзім түсті соң-ау бір ақ көлікке,
Түсті ішінен, періштедей көрікте.
Суық желден желбіреген шаштарын,
Қатып қалдым, таңырқап бір көрікке.

Көзі шіркін — тұнып тұрған теңіздей,
Батып кеттім, сол теңізге сені іздей.
Көзі оның-сау адамды мас қылған,
Сол мастыққа мен де бір сәт мас болғам.

Сол сымбатқа қарап тұрдым алыстан,
Барайын деп ем, жүрек пен ой алысқан
Сезімім тұр бұлқынып бір ішімде,
Әнім мен саз — қосыла кеп жарысқан.

Кірді ішке, отырды кеп жаныма,
Көз қададым, бұрылғанда бағыма.
Қол алыстық, таныстық біз сәтпенен,
Жанарымнан кетпей ұзақ жаным да.

Келді, міне, қоштасатын уақыт та,
Қалдым үнсіз, кетер шақта, сәт мұңда.
Қимай-қимай, қолымды мен бұлғап ем,
Кетті үнсіз... қайта оралмас бағытқа.

Авторы: Нұрдәулет Серікболатұлы

---