Ақындар тіккен ордамдай – Ұларбек Нұрғалымұлы

Қос табаныма шарқ қып киіп көшеңді,
Қайтара алмай уақытқа кеткен есемді.
Қайтадан артқа қайырылмастай қабарып,
Алматы саған «қош енді, дегем, қош енді».

Жауар да жаумай аспаның тұрған түнеріп,
Жайқала алмай булығып тұрған, гүл, өрік.
«Кім келіп маған, кім кетпес әлі» дейтіндей,
Алатау бағзы қалпында қалған шіреніп.

Ақындар елі жөңкіліп көшкен сағымдай,
Базарлы күннен баз кешіп кеткен қауымдай.
Біреуі шықты шарпыған көкті жалындай,
Біреуі кетті бір қамау тері алынбай.

Керілген сымға тізіліп қонған құстардай,
Дүр етіп қонып, дүр етіп бірге ұшқандай.
Шаттанушы едік өзгеше, жаңа жыр туса,
Қызғаныш, қулық жоқ еді онда мысқалдай.

Асаулар кілең бірінен-бірі арындай,
Ұйтқытып өлең оқиды-ай келіп дауылдай.
Масаңдау жүріп Маралтайлармен жолықтық,
Қай бір көшеңде Ботпанов кеткен табылмай.
«Ауылда туып, Алматыда өлсе ақындар,
Менің де мұнда өлуге толық хақым бар».
Әмірхан әмір қарқылдап тұрып соны айтып,
«Сол үшін бір тост алыңдар, дейтін батырлар»

Жыр оқымадық алдынан күтіп кімдерді,
Мойындатқымыз келеді кілең дүрлерді.
Одақтың алды, ұмыту сірә, мүмкін бе,
Есенғалиға жыр оқып берген күндерді.

Өлеңмен ғана, өлеңмен бірге ас, дәмі,
Аманхан ағам сөз етпеуші еді басқаны.
«Уақытым жоқ» деп Қадір ақынның «қашқаны»,
Жәркен шайырдың жайылып құшақ ашқаны.

Темірхан ақын жырыңнан терең сыр аңдай,
Отырады үнсіз алыстан көзін бір алмай.
«Бәйгеге шауып көрдің бе», –
дейтін Қажытай,
«Шуақты өлең жазыңдар», – дейтін Тұманбай.

Жырымен тербеп, шулатып даңқын ормандай,
Алматы – осы ақындар тіккен ордамдай.
Жазатын әлі, оқитын әлі біреуге,
Елеңдеп тұрам бір өлең қалып қойғандай.

Арнайды саған ешкім де сөзін бұлдамай,
Қазақта ақын жоқ шығар кеткен жырламай.
Шатынап кейде аязда сынған ағаштай,
Қаһарланасың бектерің қойса тыңдамай.

Мөлдірлік сенде қайнатқан ғасыр тұмбадай,
Сұлулық сенде беретін ән мен жырға арай.
Мінез де сенде бір бүріп алар, Алматы,
Желтоқсан, қаңтар жараған ақбас бурадай!

Айбат та сенде тамырда тулар қаны – күш,
Қайрақ та сенде жігерін жастың жанығыш.
Алматы мәңгі қартаймайды екен, өйткені,
Қартаймайды екен, ортаймайды сағыныш!