Желтоқсан. Жастар. Елес – Манарбек Қарекенов

Сәл аялдап, тағзым етпей бұл алаңнан өтп­еңдер…
М.Шаханов

Көңілімде мұң-елес, алаң-алаң,
Деп жатырмын күбірлем барам-барам...
Таңғы түсте көрініп аппақ бейне,
Қанды алаңда қол бұл­ғап тұрды маған!

Ояндым да абдырап ес жия алмай,
Мұндай хабар қай жақ­тан!.. Алдым қалай?!
Күнтізбеде желтоқсан. Он алтысы,
Тағдырларға балта боп тиген талай.

Тар бөлмемде ырықсыз жүріп алдым,
(Сасқан жанның қашан­да ойы қалың).
Бір уақытта жүгіріп есік жаққа,
Иығыма күркемді іліп алдым.

Аялдама. Автобус. Жо­лаушылар,
Шаршаңқырап мен тұрм­ын ойдан сыңар.
«Барасың ба, орталық алаңға?», - деп,
Ассыққан жан дәл мен­дей жоқ та шығар.

Кінәлі боп алдында өткір ардың,
Көп ұзамай алаңға же­тіп бардым.
Ұшып-қонған көгершін, тыныш көше,
Байқамайды жай-күйін келген жанның.

...Құлағыма шу келді дүркіреген,
Аспан астын алды үн күркіреген.
Сексен алтыншы жыл қайта оралғандай,
Маза кетті жүректен бүлкілдеген.

Туылғанға қазақ боп бардай жазаң,
Тартыс-шабыс күшейген таңнан бозаң.
Үлбіреген жастарды өлтіруде,
Ұру-тебу айнала азан­-қазан...

Ал бір уақыт тыныштық қайта келді,
(У-шу болған дүние қайда кетті?!)
Теңселемін денемді тіктей алмай,
Жақын жерден көре ал­май жүрген көпті.

Сұлба көрдім ақ қардан жанды-жансыз,
Маңдай, ерін жарылған қанды-қансыз.
Бозбала мен бойжеткен бейнесінде,
Жанарлары қарайды маған әлсіз.

Осы екен ғой ақ таңнан шақырған мұң,
Жазықсыздан жастарым атылған күн.
Еркіндікті сұраған бейкүнәлар,
Елін сүйген үшін де шатылған күн.

Кешір бізді оққа ұшқан ұландарым,
Отан үшін үзілген шыбын жаның.
Кешір бізді! Біз қорған бола алмадық,
Желтоқсанда қырқылған қырандарым!