Алматым – Роза Сейілхан

Бұл қаланың жаңбырын да сүйемін,
Тарихын да, тағдырын да сүйемін.
Бауларын да, тауларын да ғаламат,
Гүлдерін де кестелеген жиегін.

Бұл қаланың арманын да ұнатам,
Мұнда атады сәулеленіп бұла таң.
Енді қайтіп мұңаймайды бұл шаһар,
Себебі оны жақсы көрем, жұбатам.

Алматы деп аталады бұл мекен,
Тіпті мұнда айтылады, сыр бөтен.
Өзіне-өзі сыймай кеткен шайырлар,
Алматыға қалай ғана сыйды екен…

Өйткені бұл төрі емес пе,
жұмақтың,
Неге өзіңді қайта-қайта сынаттың.
Алматым-ай, аңғалым-ай, сені мен,
Дәл осылай, тап осылай ұнаттым.

Тұрған анау, Тәңір тауы емес пе,
«Жібек жолы» сол бір ұлы жол есте.
Кеше тарих жайып салды шындығын,
Ал, жақсылар
Кетіп қалды келмеске.

Жылжиды алға дөңгелегі көшіңнің,
Жанарымда тұрды кілкіп
тосын мұң.
Желтоқсанның ызғырығын
сезіндім,
Айтар сөзден, айтар ойдан
тосылдым.

Кешір мені,
Кешіре гөр, Алматым!
Салмақ салып жібердім бе, арға тым.
Шын сүюді үйреткен де өзің ең,
Арман қалам, елің үшін арда атың.

Таусылмайды бақша толы жемісің,
Сен жайлы аңыз тебірентер ел ішін.
Өзің барда жалғасады үзілмей,
Татулық пен тұрақтылық, келісім.

Талайларды тамсандырды алмаң да,
Апортыңа қызықпаған жан бар ма?
Алматым-ай жастық жайлы ой кешем,
Өзіңде өткен күнімді еске алғанда.

Ынтық қылған тәп-тәтті арман,
Ұлы үміт,
Сенде есейдік, сол үмітке жылынып.
Алматының көшелерін кезіп жүр,
Өмір мұңы, дымқыл ауа, жылымық…