Жүріп келемін, құлағаным жоқ – Роза Сейілхан

Жүріп келемін, құлағаным жоқ,
Жалғыздығым бар, ұнағаным жоқ.
Тәңірден көпті сұрағаным жоқ.
Сұрамауға да түк амалым жоқ.
Өмір орманда түлкі жортады,
Тікенегі бар, кірпі қорқады.
Қырықтың бірі қызыр деуші еді,
Кезбейді ол да ұйқылы ортаны.
Қызықты күндер байқалмай кетті.
Айналып әлек Ай талмай көкті.
Тауыса алмай оны мүжіген күндер,
Өткен ғұмырды қайтармай кетті.
Найзағай түсіп, терек құлады,
Әрнені пенде себеп қылады.
Жаның мен тәнің ұғысқан шақта.
Жақсы көруді керек қылады.
Өмірдің осы жұмбағы, заңы.
Ақынның осы жырдағы хәлі.
Бәйшешек сынды төзімді гүлге,
Кедергі етпес ылғалы, қары.
Қаланың халқы абыр да, сабыр,
Кеудемде үміт, жанымда сабыр.
Несіне сүрем өмірді айтшы,
Мені ойлап біреу сағынбаса бір.
Жүріп те келем, сүрініп келем.
Бүлдіріп келем, бүлініп келем.
Дүние осы-ау, қызыққа толы,
Бірі күткенді бірі күтпеген.
Білініп боз таң ағарып атты,
Саусағы күннің тарады бақты.
Мөлтілдек шықтар бу болып ұшып,
Асығар бұлтқа қабағы қатты.