Астанаға арнау – Роза Сейілхан

Өзiңе қарап ойланам, жас қала бүгiн,
Арнайды бұл қыз өзiңе жасқана жырын.
Арқаның әппақ таңын-ай, арайлап атқан,
Жап-жазық дала төрiнен бастала ма ұғым.
Тербелiп зәулiм үйлер тұр өтiнде желдiң,
Көргiң келсе егер дейтiндей бекiн де келгiн.
Ебелек бiткен елiктеп дөңгелеп кеттi,
Өзi де сондай дөңгелек бетiнде жердiң.
Ғайыптан келген секiлдi бұл қала маған,
Ару ма әлде бiлмеймiн, мұңдана қалған,
Өмiрге сенi әкелген сиқырлар емес,
Өмiрге сенi әкелген бiр дана, қалам.
Жаратқан оны адам деп Тәңірiм өзi,
Жақсы да, жаман тек сода бәрiнiң көзi,
Адамның ғана қолынан келетiн заттың,
Iске аспай қалған болмапты әлi бiр кезi.
Жасалып қолдан, паңданар тәкаппар қала,
Таулар жоқ мұнда, тау сынды атақ бар дара.
Жалыны сыймай бойына өртеген күннен,
Тарайды жерге мыңдаған шапақтар жана.
Бақытты құшқан сәтiмнiң куәгерiсiң,
Көргендей оны боп кеттi бiр әлем iшiм.
Мен оны сүйгем, сондықтан сенi де сүйем,
Шын сүймей ғұмыр кешу де күнә мен үшiн.