Мен саған шын ғашықпын, білемісің? – Фариза Елемес

Мен саған шын ғашықпын, білемісің,
Айлы түннің шуағын көрермісің?
Жан дүниең мен туралы сұрағанда,
Ғашық едім, ғашықпын да дер ме екенсің?

Батылдығың жетер ме екен әр асуға?
Тау мен тасты оп-оңай қопаруға.
Мен саған шын ғашықпын, соны білем,
Ал мендік бақытым мені солай іздер ме екен?

Саған деген бар сезімім тасып бойда,
Бар жанарым, бар бағалым сенде ғана.
«Шын ғашықпын, ғашығым», — десең ғана,
Менен асқан бақытты жан болады ма?

Күндей ғажап жанарың жанады да,
Бар ғаламды шарлайды, барлайды да.
Мені іздеп келер ме екен сол жанарың?
Таныстық та сәттілік болғаны ма?

Бір көргеннен ғашық болдым бір өзіңе,
Жүрек оты лап етті ме сенікі де?
Сенде ғана бар ойым, өзегім де,
Сен болмасаң бұл өмір гүлдене ме?

Көзім талмай қараймын саған ғана,
Өзіңді де, сөзіңді де тыңдай бара.
Бақыт кілті дәл сенің қолдарыңда,
Түсіндім мен көп уақыт өте ғана.

Соңғы сөзің ауыр тиді жүрегіме,
Қыз жүрегі нәзік еді, есіңде ме?
«Сүйемін» деп жалған айттың бір өзіме,
Бар бақытымнан айырдың бір мезетте.

Ғашық едім, ғашықпын да ғашығыма,
Ғашығым кетті менің ғашығына.
Ессіз ғашық жүрегімнің бұрышында
Мәңгілікке орын алып қойғансың ба?

Бақытымды ұшырдым бағытына,
Ал менің бағытым қайда сонда?
Уақыт өте жүректің жарасы да
Жазылар ма, ұмытып қанатын да?