Шыт – Сәли Садуақас

Сексен жасқа жуықтап қалған бабаң,
Сендей ұрпақ көрсем деп армандаған.
Армандаған атаңның алыстағы,
Шыты мынау жіберген,
қарғам-балам.

Ал, қолыңа кірсінбе, көнесінбе,
Жіберді ғой алған соң сені есіне.
Осы шыттай тозған соң қайсар атаң,
Томардай шал болыпты сенесің бе?

Ұмытпасын ұрпағым өлсем мені,
Армансызбын қолыңмен көмсең деді.
Соны айтты да күрсінді, көз алдымда
Бір шал емес,
Бір ғұмыр кемсеңдеді…

Кемсеңдеді оза алмай от басынан,
Аттанбақпын, мұрсам жоқ қатты
асығам.
Сонда, бәлкім, қара шал ғұмырының,
Ең ақырғы көз жасын төкті осыған.

Әлде мына мөлшерім қате шығар,
Жаңсақ айтсам, санама от ашыңдар,
Осы шытқа түйілген үш тал құртта,
Иманындай атаңның батасы бар.

Жан емес-ті қиыннан қыры сынар,
Көңілінің бұл да бір күйі шығар.
Қорашсынба бұл шытты,
Өйткені онда
Сен сағынған атаңның иісі бар.

Атаң иісі – тер иісі расында,
Тер-бақыт, тер-байлық қой,
ұғасың ба?
Соның бәрін сендерге атайды екен,
Томардай шал бес уақ дұғасында.
Көңілден күй,
Сапырған қазаннан май,
Бақытты еді құлыным бабаң қандай.
Сенен көріп шөбере, қарқарадай
Қариямыз ләйім аман болғай!

Сексен жасты алқымдап
қалған бабаң,
Көбейсін деп ұрпағым армандаған.
Армандаған атаңның шытын осы
Көзіндей көр,
Жоғалтпа, қарғам, балам! –