Орынсыз – Сәли Садуақас

Қайтып келсем жұмыстан,
Тентек ұлым Жүнісхан –
Ұстап апты торғайды
Тошаладан – қуыстан.
Үндемедім, мақтанды,
Жан сезімін ақтарды.
Біледі екен торғайды,
Қапасқа сап баптауды...
Деседе бір сәт, шөлдеді
Шашылмады жемдері.
Дейді бірде, талтүсте
Күннің нұрын көрмеді.
Айтқандықтан «ақылдым»
Барлығына мақұлмын.
Көрдім бір күн «ерлігін»
Біздің Жүкең батырдың...
Көтеруге иықты,
Дос-жаранын жиыпты,
Шығарыпты табанда
Жүкеніміз қылықты.
Достар көзі тұныпты,
Торғай жайын ұғыпты
Аша алмапты бірақта
Қапастағы құлыпты.
Жүкең тынбай бөсіпті,
Елеурепті, есіпті.
Ал, достары торғайды
Ұстап көрсек десіпті.
Торғайына желденіп,
Жүкең сәтте ерленіп –
Қол тығыпты қапазға
(Әне қызық көр келіп!)
Шиқ-шиқ етіп таңдайы,
Дыбырлапты торғайы.
Саусағына Жүкеңнің
Ілініпті борбайы.
Салыны әсте түспеген,
Епті ұсақ іске ерен.
Жүкең торғай борбайын
Тартқан екен күшпенен –
Достары таң қалыпты,
Торғай мүлде «талыпты»
Бір борбайын санымен,
Жүкең жұлып алыпты.
* * *
Қайтып келсем жұмыстан,
Тентек ұлым Жүнісхан.
Жасырып тұр торғайын,
Шығармастан уыстан.
* * *
Орынсыз мақтан,
Шабатын қақпан.
Өрендер жаман –
Әдеттен сақтан,
Жеңіске жетпек,
Қиуын тапқан.