Мақтаншақ қораз – Сәли Садуақас

Алшаң басып сыртқа теуіп айбарын,
Кәрі қораз селтеңдетіп айдарын,
Шөжелерге мақтанышпен сөйледі,
Өзінде ерен жасампаздық ой барын:
– Ертең мендей сендерге де тіл шығып,
Алды-алдыңа құрасыңдар тіршілік.
Боласыңдар уақыттың жаршысы,
Бақ таймаса бастарыңнан қырсығып.
Көмейімнен шыққанда бір өктем үн,
Жаңғыртамын ұлан таудың бөктерін.
Өмірім қысқа болғанымен, өлшеусіз
Еңбегім мен үлестерім көп менің.
Айқын ұғып тәуліктегі шақтарды,
Жан-жануар дауысымды мақтайды.
Егер де, мен шақырмасам азан сап,
Күншығыстан сызылып таң атпайды.
Дәнді көрсе шиқ-шиқ етіп жөнелер,
Естіп мына «әңгімені» шөжелер.
Мәз болысты қанаттарын қаққылап,
Әкемізде бар екен деп көп өнер.
Күн дөңгелеп құзар таудан асты ары,
Ауыл тыншып, түн ұйқысы басталды.
Кәрі қораз шөжелерге сөз сөйлеп,
Бүгін кеште жем жей алмай аш қалды.
Кәрі қораз түніменен «қоқ-қоқтап»,
Шұрылдаған жатты ішін тоқпақтап.
Шиқ-шиқ етіп жыбырлайды ақ шөже,
Жатыр ма әлде әкесіне «шоқ, шоқтап?»
Кәрі қораз ойға батып не түрлі,
Түн ортасы тапты шара өтімді,
Күндегідей азандатып шақырмай,
Бүгін таңды атырмауға бекінді.
Сонда, адамзат оған келіп жалынбақ,
Бар қажеті өз-өзінен табылмақ.
Түйді де ойын міне осылай топшылап,
Кетті шөгіп тәтті ұйқыға қорылдап.
Шуағымен шомылдырып алапты,
Бүгін тағы рауандап таң атты.
Шиқылдасып қарны ашқан шөжелер,
Әкелерін шырт ұйқыдан оятты.
Кәрі қораз шошып кетті оянып,
Күн шығыс тұр қызыл нұрға боялып.
Естиярлау қара шөже қарқылдап,
Әкеміздің болды дейді жәйі анық.
– Кім тудырды бүгінгі бұл сұмдықты?
Кәрі қораз ашуға әбден булықты.
Мойнын толғап, басын сілкіп әп-сәтте,
Таба қойды мынадай бір қулықты:
– Шөжелерім ұйықтап қаппын мен бүгін...
– Айтшы, әке, таңды атырды енді кім?
– Рас па, әке, кеше бізге сөйлеген
Еңбектерің, үлестерің, ерлігің?
Менменсіген кәрі қораз «талантты»
Ашуланып шөжелерін таратты.
Деді былай: «бәлкім басқа бір қораз,
Шақырған ғой... сондықтан да таң атты...»

1979 жыл.