Қызанақ

Бір етек қып қызанақ
Алып келе жатырмын.
Қызыға кеп қарайды ол
Есігінен шатырдың.

Бар қызанақ мен үзген
Қып-қызыл боп пісіпті.
Ойым: «Оған жегізбен»,
Ол құмарта түсіпті.

Өте бердім тұсынан,
– Ойнайық! – деп өтінді.
Ұзайын деп осыдан,
Бұрғаным жоқ бетімді.

Өтуге де таядым,
«Естіместен» құлағым.
Шалынып қап аяғым,
Етпетімнен құладым.

«Қап!» деп жаттым ішімнен,
Қалай тұрып ұзармын.
Қарап тұрған көршімнен,
Қызанақтай қызардым.