Апа-ау!

«Апа-ау!» деп сәл-сәл ернім дірілдеуші еді,
Шынымен ұмытқаным ба іңгәмді бүгін.
Ізімді үзіле тесіп, күлімдеуші едің,
Сорады енді малтадай мұңлы әнді тілім.
Білмеуші ем мұңның бар-жоғын
үңілмеуші едім,
Көзіңнің қарашығына тұнғанда жасың.
Жасыл боп тамған тамшыға мұң ілмеуші едің,
Қызарта ішіп шайыңды, сынғанда басың.
Отырмын «Апа-ау!» дегенді айта алмай бүгін,
Уыздай іңгәм көмейде жатыр тұншығып.
… Күлімдеп тұрып шашатын сайқалдай жынын
Уысқа мықтап түсірді пақыр тіршілік.
Күзім міне,
Ызғар есті, тамызым үзілді де.
Үш аяқтап жылжытып мыстан тірлік
Өзім түгіл аңдиды ізімді де.
Жетті ол мықты,
Жерге шаншып, желкелеп тектілікті.
Жыр төгетін көмейге құм тықпалап,
Дегізгелі: «Бір ғұмыр өтті, бітті!»
Қажыдым да,
Жүрегімнің айналды назы мұңға.
Тақырлаймын ойымның түбін тесіп,
Шыр айналған мәстектей қазығында.
Азынаған
Өңешімнен тапқызбай жазымаған.
Әй, бәрібір күркілдеп жүрсем-дағы
Жыр аулаймын күзідейтін қазынадан.
… Көнеді екен күлкіңнің азына да адам.