Ауылым-ай

Баяғы аулым жаяды жалаңаш жұртын
Қаусаған үйдің терезесімен үңірейтіп.
Жып-жылмағай күзеткен тал, ағаш мұртын
Қамыртып жатыр көлеңкелерін сүмірейтіп.
Құйқаның исі қаңсыған ошақтан еспей,
Шашылған күлі жасыннан қалған тамшылардай.
Сырғанап бұлақ жылжиды төсі аққан местей,
Жағада тұнған қопа-қоқыстан аршыла алмай.
Қайран да сайран ауылым, жылы ұям едің
Жылы ұям шалдың бойымды суығыңа мына.
Уай, заман, қандай қайрымсыз зымиян едің,
Шынымен елге апокалипсис жуығаны ма?..
Келін боп түскен анамның ордасы да едің
Құлыншағың едім, құлдыраңдап саған жүгіретін.
Апырай, анау әкемнің жансыз арбасы да өлген
Сездіргенін-ай азу мен тозудың құдыретін.