Не дейін

Н.Ноғаевқа

Не дейін мына түнге, апырым-ай,
Ауырып кетті-ау жаным ақырын-ай.
Аспаннан Ай теңселіп құлады ма,
Қарсы үйдің құрақ-жамау шатырына-ай.
Жайымды менің қаузап кім ойлаған,
Төбемде Ай тұтылып, түн ойнаған.
Тылсымның жұмбағына шырматылды,
Таба алмай бір түйсікті мың ойлы адам.
Бөлеген жөргегіне жер бесігім,
Не болар жөнді-жөнсіз тергесе ұлын.
Жанын жеп ыңыранған алашына
Өз ұлты еміреніп бермесе үнін.
Өртердей ақ үмітін үрсе жалын,
Шарпыса төсін сапар қыр самалын,
Назарын қазағына ол көп салса да,
Базарын тез тарқатып қырса амалын.
Айтса да ішкі шерін ақтарыла,
Еліне жеткізе алмай тапқанын да,
Ызасын ытқытумен шаққа мына,
Кім сенер құр өкініп жатқанына.
Таппаса, тапқызбаса аңсағанын,
Боран ғып үйсе үстіне таң самалын.
Бәрібір өз қазағын жылытар еді
Өрттей боп алауланып жанса қаны.