Тастаяқ

Тасқаяқтай қағыстырып Тағдырым,
Тас қалада таз кепешпен қаңғыдым.
Тастаққа өнген төретамыр тәрізді
Тасты жарып өсті өлеңім – жан гүлім.

Тасасында Тірлік атты күйбеңнің,
Талай рет саз балшықтай илендім.
Меңгергенім – тас болу һәм мас болу,
Ия, айтпақшы…
Тастаяқты үйрендім.

Тас пен таяқ етіме әбден өткесін,
Тастаяққа тіпті менің кетті есім.
Тас-талқан боп талайлардан жеңіліп,
Талайларды талқандадым…
Сөкпесін!

Тас пен таяқ үйреншікті зат қой деп,
Заһар іштім бар айтарым «ап қой» боп.
Інілермен ойнадым мен тәтті ой кеп,
Ағалармен ойнадым мен ақкөйлек.

Бильярд деп атайды оны несіне?!
Тас пен таяқ, алты бұрыш – несібе.
Тәлтек басып қайтатынмын үйіме,
Таз кепешім түсіп кетсе есіме.

Енді жүрміз ұтылсақ та саспай-ақ,
Баяғыдай болмай қалды тастаяқ.
Басымызда ию-қию басқа ойлар,
Басқа ойынға бара жатыр жас таяп…

Деп көсілсем…
Аға, бізге арайсыз
Аянышты көзбен неге қарайсыз?!
Әзілім ғой…
Тастаяғым орнында!
Не ғой, аға…
Бір нетуге қалайсыз?!…