Көкбөрінің жыры

Ай-й-й, аламан жылдар алып бір қашқан заманым!
Аяр жүзіңнен айналып теріс барамын,
Айдамкезін пір тұтқан.
Айналасын күн тұтқан
Ай-ана сынды қаусырды қала-қамалың,
Таусылды білем амалым.
Сонау бір сонау жылдарда,
Соңымнан ерген бөлтірік
Содыр қол келіп ұрғанда,
Айықпас бір дерт еңсемді езіп қорғасын,
Айға мұң шағып, аңырап қалған сор басым.
Әй, өр Түрік, ер Түрік!
Қылшығыма орап өсірген,
Құбыла қарап көсілген,
Иманын теріс келтіріп.
Инаят тапқан бір жауың перзентті мендік өлтіріп,
Ұл орнына ұл болып,
Ұлы иығына Бөрі атам берген Пір қонып,
Сен едің сонда соңымнан ерген бөлтірік.
Алп, алп сені бастырдым,
Алып бір таудан астырдым.
Мыстанның мысын қаштырып,
Дұшпанның сырын аштырдым.
Иілдің-дағы иландың әуел сөзіне
Иығыңдағы хас Пірдің.
Иманыңды енді ұмытып,
Иласыз күйі басыңды неге тасқа ұрдың?!
Таптырып көкте Ай тоят,
Қасиетіңді қайта оят,
Қаныңда қалса қасықтай қаны Қасқырдың!
Танып ал Бөрі-иеңді,
Тауып ал қайта киеңді,
Тау сынды берік түзеп ал жүйке-жүйеңді.
Әулекі сөзбен тілдескен,
Әупірімменен күн кешкен,
Әуегіңді қайта жи енді:
Күрек тісі – көк құрыш,
Көк құрыштан құтылатын жоқ-ты күш.
Жүрегінен аққан қанын жалаған,
Әулетіне жаны алаң,
Әуегімнің әулиесі абадан,
Ай-й-й, Ата Бөрі, қайдасың?!
Азу тісі – ақ алмас,
Ажалы қанша қуса да
Аттап бір басып алдына ешкім бара алмас,
Ай-й-й, Ана Бөрі, қайдасың?!
Айкезбе болып адамзат ұқпас мұңынан,
Айға бір қарап ұлыған.
Айырдан туған жампоздың өзін талдырған,
Айнала белгі салдырған.
Аяусыз кейде қақпанға түссе –
Аяғын кесіп қалдырған,
Ай-й-й, әуегім, енді қайдасың?!
Керуенің түзеп кел, сана,
Көшімнен қалмай ер, сана.
Керегесін күн жеген,
Кеуде тұсын мұң жеген
Кері кеткен ерлеріңді көр, сана.
Бөрі атымызға ылайық
Бөлінбес шерік құрайық.
Бөрілі басы байрақ ап,
Арғымақ атты алшайтып мініп айқабақ,
Алшыдай қырға шығайық.
Бір қолымда – Құраным,
Бір қолымда – Күн көтерген қыраным,
Тәуекел десіп тұрайық,
Тәңірден тәубе сұрайық!
… Деп балконнан бір Бөрі Айға ұлиды мұңайып…