Түсініксіз өлең

Жүрген жерім күнде – айқай, күнде – шу…
Жалықтырды жалтақтаумен күн кешу.
Мөп-мөлдір қыз, Өмір жайлы Сізбенен
Мүмкін бе аздап тілдесу?!

Өліараның өлімсіреп жарығы,
Білінбейді солығы не шалығы.
Маған олай қарамаңыз…
Жер бетін
Қараңғы еткен мен емеспін…
Тәңірі…

Ескі нұсқа болмағанмен зат, үлгім,
Есенинге ет бауырмын, жақынмын.
Қорқып тұрған жоқсыз ба осы?!…
Мен бүгін –
Содыр, сотқар, сотты болған ақынмын…

А-а-а, кеше ме?!…
Кешегінің бәрі өткен…
Арылғанмын алшаң басар әдеттен…
Артым – бұлдыр…
Алдымда бар аз ғұмыр…
Дәметпен…

Алла ғана біз бейбақты алқайды,
Алатаудай айбынымнан әр тайды.
Кемерім де отыз аса ортайды,
Өлеңім де қырыққа жетпей қартайды…

Енді маған нағыл дейсіз?!…
Сыртымнан
Сөз айтады ел…
Неше түрлі сыр тұнған.
Тек жақсылық тілеп едім жұртыма,
Тек жақсылық күтіп едім жұртымнан…

Өне бойым өртенді…
Аздап ашып қойыңызшы көрпемді…
Кеше елімнің еркесі едім…
Қойыңыз…
Еркем, ешкім болжай алмас ертеңді…

Келтірмеңіз күлкімді…
Мен ешқашан даттамаймын жұртымды!
Ол тек жәлеп-жалған еді… Айтпақшы…
Сол Жалғанға ұқсайсыз Сіз біртүрлі…

Қара тастан аумай қалған күйіміз,
Қатыгез боп кеттік пе екен жиі біз?!
Аздап бері жатыңызшы…
Аулақтап
Кетер ме екен миды шаққан бүйі-күз?!