Ине мен жіп

Дәреже қуған дәуір ғой,
(Дізерлеп отырғанша,
Қоқиып отыру тәуір ғой).
Инеге бір ой келді,
«Жұрттың түймесін қадап,
Құйрығын жамап,
Бүгісін бүгіс қып,
Тігісін тігіс қып,
Көр-жер жұмыс қып,
Оймақпен ойнап жүргенде,
Алдынан ешкім өтпейтін,
Қаптың аузын көктейтін
Тебеннің өзі боламын,
Дегеннің өзі боламын.
Одан өсіп Біз боламын» , –
Деп ине пайымдады,
Жіпке де орын дайындады:
– Бұл тірлік бізді жүдетеді.
«Ине өткен жерден жіп өтеді»,
Менің артымнан қалма,
Бақандай шуда жіп боласың,
Қаптың аузын «ұратын»
Нағыз ұр да жық боласың.
Сөйте-сөйте арқан болып кетесің,
Жіп боп жүріп не етесің,
Сонымен Ине өсіп Біз болды,
Етікші бір жарып жүр,
Жіп өсіп арқан болды,
Әйелдер кір жайып жүр.