Құрқылтай мен көкек

Ұясына бір тымбай,
Шөптің жиып нәрлісін.
Құс төресі құрқылтай,
Салады екен бар күшін.
Ұясының қасына,
Көкек бір күн қоныпты.
Қызғаныш кеп басына,
Құрқылтайға жолықты.
Деді – «Неткен азап күн –
Шөп-шалаңды жинаған.
Қажеті не азаптың,
Сонша жанды қинаған?
- Азаптанбай жұмысқа,
Жат ұяны алғайсың.
Таңдап неге жұмыртқа,
Мен сияқты салмайсың?»
- «Дұрыс емес осының» -
деп, құрқылтай тіл қатты.
- «Мен адамзат досымын,
Ұям содан сымбатты.
Ұям  шипа, ем дейді,
Салам солай нұсқасын.
Дерті барды емдейді,
Балапаным ұшқасын!
Сен білмейсің киені,
Ұяң ыстық екенін!
Еңбегі бар сүйеді,
Қасиетті мекенін!»