Бұл бетте «Жаңақазан-аққулы мекенім!» атты Гүлбар Муфтахова жазған өлеңнің мәтіні толық жарияланған.
Кеудеңе кек келгенде, төріңде ой жатпайды. Қанағат кеткен жерде, қиянат ойнақтайды.
Таңданам бастықтарға бұл күндегі, аумайды-ау бірі бірінен шіркіндері. Отырыс-тұрысы да айнымайды, ұқсайды тіпті күбір-күңкілдері.
Көркімен қуат беретін, кеудеме қышқыл себетін, көкорай шалғын көк белдер, көзімнен таса кетпеңдер –
Бала сүйсең, жаныңда таң атады, сәбисіздің жазылмас жара табы. Жақсы бала дос-жарды сүйсіндіріп, жаман бала жауыңа талатады.
Халық деген – тылсым бір: төзімі де теңіздей, сезімі де теңіздей, шалқарлығы даладай,
Сәбилер үйі толы бар асылға: кілем бе, күйсандық па, ағашың ба, ылғи бір шытынбайтын жылы жүздер, байлық та, мейірім де – бәрі осында.
Хабарлама
INFO
- Серік Қирабаев
- Мұхтар Әуезов
- Міржақып Дулатұлы
- Сәкен Сейфуллин
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі