Тыныштық

Сыр бермеуге үнсіз жүріп тырыстық,
Жүрек, сезім, біздер іштей ұғыстық.
Жанарымда тұрған мұңым ып - ыстық,
Түсінеді, бізді үнемі тыныштық.

Көңіліме, артылғанда тілсіз жүк,
Түнгі аспанның келбетінен мұң сүздік.
Аршылғанда түнгі дерттің ақ жүзі,
Күндіз мені құтқаратын үнсіздік.

Қабағыма, түнгі мұңым ілінді,
Түнгі жұлдыз түсінесің тілімді.
Бөлісетін сырымменен шынымды,
Мен ұнатам қара түнек түнімді.

Авторы: Нұрбек Бекұлы